पर्खाइको सरल रेखा यसरी तन्किरहँदा
ढुङ्गामा प्राण भरिन्थ्यो होला
काँडाहरू मुस्कुराउँथे होलान्
तर कविता कविता बनिदिँदैनन् !
यहीबेला
अनायास एउटा विम्ब आउँछ – काँडो !
वर्षौँदेखि घर आँगनमा समयका काँडाले
खुसीका पाइतालाहरु घोचिएकै छन् !
सम्झन्छु- हजुरबुवा हजुरआमाको पालादेखि
जाडो/गर्मी छल्न घर छोड्ने पर्यटक झैँ
अस्पतालको बजारमा आँसुको पैदल यात्रा गरिएकै छ
ज्ञात-अज्ञात रोगका काँडाले आहत हुँदै
शरीरको खरिद बिक्री चलिरहेकै छ ।
कविता लेख्ने प्रयास न हो !
झट्ट स्कुलका इतिहासका कक्षा सम्झन्छु –
महिन्द्र मल्लका आदर्श कहानीहरु चित्रित हुन्छन् !
देख्छु- राजैराजाको वर्तमान मेरो देश
जहाँ व्यथाको मन्दिरमा बाध्यताका मुद्रा चढाइन्छ !
र आफूले खाएर बचेको खुवाउने
उनीहरुका विचारका ताराहरू चमचमाइरहन्छन् !
उफ !
खै, कस्ता विम्ब, प्रतीकले कविता बनाउन सक्छन् !
अलमलमा छु
तर कविता लेखेर सुनाउनुछ –
यस्तो कविता –
जस्तो हिउँको बर्को ओढेको सगरमाथा
पीडा फुलाएर मुस्कुराइरहेको लालीगुराँस
देशको प्रसिद्धि देखाउने राराका ऐनाहरु
प्रेम मगमगाउने लुम्बिनीका फूलहरु !
फेरि अचानक गिलो माटो झैँ
मन फितलो हुन खोज्छ!
प्रिय कवि ! यी विम्बहरुले कविता बनाउन सक्छन् ?
कविताहरू कवितामा दर्ता हुन सक्छन् ?
आज सोध्नु छ –
कविताको सौन्दर्यलाई बेवास्ता गर्नेहरुलाई !
कविताको शक्तिलाई उपहास गरेर
मान्छेका छाती टेक्ने राजा मान्छेहरुलाई सोध्नु छ –
वास्तवमा यो कविता भयो कि भएन ?
