‘बाबा रमिताको घरमा ट्युसन पढाउने सर आउनुहुन्छ, म पनि उतै पढ्न जान्छु है ।’
छोरोले भनेको थियो यसरी मलाई, छोरीले पनि उसरी नै भाइको साथ-साथ भनिन्, ‘हो बाबा । हामी रमिताको घरमा दिदी-भाइ पढ्न जाने । सरसँग कुरो गर्नु है ।’
छोराछोरीको पढ्ने-लेख्ने चाहानामा किन खुट्टा अल्झाइदिनु भन्दै रमिताको घर पुग्ने विचार लिँदै थिएँ ।
रमिताको बाबा-ममी अलिक घमण्ड-स्वार्थझैं लाग्दथ्यो मलाई । तर मेरो मन मष्तिकले सोचेको थियो ।
सोचेभन्दा फरक थियो । उनीहरूकी एउटी छोरी । चनचले छोरी । बाटामा जे आएपनि किनेर खाने स्वाभावकी थिइन् ।
उनी बाटोमा किन्न निस्किँदा उनीजस्तै छिमेकी साथीहरू पनि निस्किन्थें ।
कोही किन्थे, कोही टुलुटुलु हेर्थे । ती छिमेकी केटाकेटीहरू पैसावालका छोराछोरी थिएनन् ।
उनीहरू विवश अभिभावका अन्जान छोराछोरी थिए ।
रमिताको घर पुगें । मास्टर पनि पढाउन आइसकेका रहेछन् ।
उनको ममी-बाबालाई देखेर नमस्कार फर्काएँ । साथमा मास्टरलाई पनि नमस्काररूपी अभिवादन गरें ।
छिमेकी दाइ-भाउजु हुन् । म पहिलोपल्ट रमिताको घर प्रवेश गरेको थिएँ ।
भाउजुले भन्नु भएको थियो, ‘बाबु के कामले आउनु भएको थियो कुन्नि ?’
मैंले जवाफ दिएको थिएँ, मेरो छोरो विकास र छोरी रन्जु पनि ट्युसन पढ्छु भन्छन्, के गर्नु पढाउनु पर्यो, लेख्न सिकाउनु पर्यो ।’
भाउजु भन्नुहुन्थ्यो, ‘हुन्छ नि बाबु पठाइदिनू, भोलिदेखि । हजुरको छोराछोरीसँग मेरो छोरी पनि सँगै पढ्छे । म मास्टरसँग कुरो गर्दिन्छु ।’
यति भनेपछि मन ढुक्क भो । मैंले सोचेको भन्दा फरक पाएँ रमिताका बाबा ममी । अलिक इज्जत गर्ने खालको हुनुहुँदो रहेछ ।
‘बाबु चिया खाएर जानुस् हैं ।’ म भन्थें- ‘हवस भाउजु भो । ऊ हेर्नुस त मेरी पत्नीले चिया पकाइसकेर छतमा हातमा चियाको गिलास लिएर मलाई पर्खिरहेकी छे ।’
म घरको बाटो सोझिएँ ।
छोराछोरी भन्न थालें- ‘बाबा कुरो गरिस्यो ?’ मैंले भनें- ‘बाबु कुरो त गरे, तर हामी उनीहरूभन्दा जे कुरोमा पनि कमी छौं । ठुला घरानाका हुन् । ठुलो बाबा, ठुलो ममी र रमितालाई बहिनी भन्नु है । तिमीहरूले पढ्दै-लेख्तै गर्दा इज्जत कसरी गर्नुपर्छ त्यो पनि सिके वेश हुन्छ नि !’
बीचमै छोरोले कुरो काट्यो, ‘बाबा घराना भनेको के हो ?’
● ●
विराटनगर-६, ममता-मार्ग ।
मितिः २०७६|१२|२९
